II Charytatywny Bieg Stu Bohaterów

Legnica 2019

Czas płynie i mijają dni od zakończenia I Biegu Stu Bohaterów…
Jednak koniec często oznacza początek!
Początek odliczania dni do

17 marca 2019

Przyszedł również czas, by zaprezentować postać patrona II Charytatywnego Biegu Stu Bohaterów! 
Kolejna nietuzinkowa postać łącząca idee prezentowane w projektach Stu Bohaterów czyli Stu Bohaterów polskiego sportu oraz Stu Bohaterów Powstania Warszawskiego, gdyż w 2019 roku obchodzimy jego 75 rocznicę.

Eugeniusz Zenon Lokajski

Ps. Brok.
Urodził się 14 grudnia 1908 w Warszawie.
Zginął 25 września 1944 również w Warszawie.
Polski lekkoatleta, oszczepnik, olimpijczyk, fotograf amator, podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego II RP, porucznik Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego.

Urodził się w rodzinie rzemieślniczej. Miał siostrę Zofię Lokajską-Domańską (1911–2009, ps. „Zocha”) i brata Józefa (1920–1943, ps. „Grot”) także oszczepnika. Oboje byli żołnierzami Armii Krajowej.
Uprawiał sporty lekkoatletyczne: rzut oszczepem (trenował od 15 roku życia), pięciobój i dziesięciobój, skok wzwyż, pływanie, bieganie i piłkę nożną. W 1928 zdał maturę w ewangelickim Liceum im. Mikołaja Reja w Warszawie, a następnie ukończył studia w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego, gdzie w 1934 został asystentem – instruktorem lekkiej atletyki. Później pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w swoim macierzystym Liceum im. Mikołaja Reja.

W 1934 został Mistrzem Polski w rzucie oszczepem. W 1935 zdobył wicemistrzostwo świata w pięcioboju w Budapeszcie. Startował na Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku. Na igrzyskach tych doznał zerwania barku – kontuzja ta na zawsze wyeliminowała go z wielkiego sportu. Mimo to stanął na starcie, by oddać choć jeden rzut. Z wynikiem 66,36 m, daleko mniejszym od swoich możliwości, zajął siódme miejsce w olimpijskim konkursie. Jego rekord Polski z 1936 roku – 73,27 m – przetrwał 17 lat. Przed II wojną światową był czołowym oszczepnikiem na świecie.

Od 1931 do 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po wybuchu II wojny światowej w kampanii wrześniowej dowodził plutonem 35 pułku piechoty. Po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów w okolicach Brześcia, po czym zbiegł z niewoli i w październiku 1939 powrócił do Warszawy. Początkowo ukrywał się, pracując jako robotnik w Paprotni. Następnie w Warszawie parał się fotografią, m.in. wykonując zdjęcia teatralne. W 1942 otworzył zakład fotograficzny w mieszkaniu matki. Później podczas okupacji niemieckiej prowadził wykłady w ramach tajnego nauczaniu w CIWF, w tym czasie oficjalnie pracując jako nauczyciel gimnastyki w Prywatnej Szkole Powszechnej im. Mikołaja Reja.

W styczniu 1944 został zaprzysiężony do Armii Krajowej i objął dowództwo plutonu w 3 Kompanii Praskiej. W powstaniu warszawskim służył w kompanii sztabowej „Koszta” – początkowo jako oficer łącznikowy kompanii, a od 30 sierpnia 1944 jako dowódca plutonu. Zajmował się dokumentacją fotograficzną przebiegu walk oraz zbrodni dokonywanych przez wojska niemieckie, a także codzienności cywilów, powstańczych ślubów, kuchni polowej, szpitali i zniszczonych ulic. Jego zdjęcia spotkały się z powszechnym uznaniem i stanowią nieocenione świadectwo oporu walczącej stolicy. Wykonał ponad 1000 zdjęć dokumentujących powstanie warszawskie.
Lokajski zginął 25 września 1944 r. pod gruzami zbombardowanej przez Niemców kamienicy przy ulicy Marszałkowskiej, gdzie mieścił się zakład fotograficzny, w którym chciał zaopatrzyć się w filmy do aparatu. Jego ciało zostało wydobyte spod gruzów 15 maja 1945. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Na marmurowej płycie obok nazwiska i daty śmierci znajduje się pięć kółek olimpijskich.

Kategorie